خداوند ما را از خاکی متعفن خلق کرد – قبل از این خشت متعفن ما اشرف مخلوقات بودیم این متعفن شدن ما بخاطر گناهی بود که حضرت آدم مرتکب آن شد – ولی باز خدا انسان را دوست داشت و از وجود خود در ما دمید – ما از این خاک نیستیم و محدود به این چهارچوب نیستیم – این جا بود که منطق انسان را دائما از خود او جدا میکرد و در چها چوبی تنگ تر و تنگ تر وادار میکرد – منطق تا جایی پیش رفت که مرزها را ساخت – ملیتها را وجود حتمی علتی برای معلولی – هر ملتی با مذهبی تا انواع آدمی بوجود آمد – حالا با زبون خودم میگم براتون:

انقدر مرز درست کردیم که عشق به جنس مخالف ختم شد تازه اونم انقدر باید منطقی بود وانقدر  چارچوب  داشت . انقدر عاشق بودنتو باید مخفی میکردی که کسی مسخرت نکنه بگه بچه ای دیگه خودتم یادت میرفت که عاشقی میبینی قلمو ولش میکنی میره سراغ عشق عاشقی خلاصه همه آدماییی که خدا خلقشون کرده بود شده بودن یه پا منطق انقدر که واسه حرف زدن با هم دیگه یه عالمه باید شماره میگرفتن دیگه یادشون رفته بود که همدیگرو میتونن احساس کنن  خیلی جالبه که ما خدا رو میتونیم حس کنیم و از حضورش لذت ببریم از اون جذاب تر اینه که بتونی تو وجود خودت خدا رو حس کنی  و انقدر جرات داشته باشی که بخاطر یکی از مخلوقات خدا حاضر بشی تمام وجودتو به اون ببخشی حتی اگه اون مخلوق یه فرشته باشه و مطمعن باش که خدا منتظر دیدن همین لحظه هاست – چاکر هرچی آدم رو این زمین هستم  که با احساس زندگی میکنن  و به ظاهر همیشه بازنده محسوب میشن . اگه از تویه یه چارچوب نگاه کنی میفهمی من کی هستم.

ای تمام مردم دنیا

ای کاش از گلبرگ پاک چشمتان شبنم نمی رویید

ای کاش صدای آرام ترین باران تپش قلب هایتان بود

ای کاش نرم ترین نسیم دشت آهنگ صدایتان بود

ای کاش باور میکردیم

ای کاش باور میکردیم همه زاییده یک خداییم و همه هم خون از خاکیم

عصر بود بارونم میومد از پشت پنجره ماشین به جاده نگاه می کردم دلمم خیلی گرفته بود از مقابل یه جنگل سبز رد می شدیم یه دفعه مردی رو دیدم که از لا بلای شاخ و برگ درختا بیرون اومد از قیافش پیدا بود مبهوته و انگاری تا حالا جاده ای ندیده و نه ماشینی و نه آدمی سرتا پاش خون آلود بود چشم تو چشم من شد از چشماش خوندم که خیلی وقته دنبال چیزی می گرده و پیداش کرده ولی من زود از کنارش رد شدم نمی دونم چرا دلم می خواست بهش بگم نیا برگرد به همونجایی که بودی نبین نشنو نه نه نه ولی انگار متوجه دنیایی که بیرون از جنگله شده بود پیش خودم گفتم اگه از دنیای ما چیزی ندونه خیلی خوبه یه عمر وقت داره - تو دنیای ما اونقدر چیزا هست که ببینه و خوشش بیاد - تعجب کنه - آرزوش بشه - بدش بیادو نفرت پیدا کنه - انقدری هست که تا آخر عمر متعجب از این دنیا بره - آره ولی ما در امتداد جاده از شهر دور میشدیمو میرفتیم به سمت جنگل تا از شهر و آدماش جدا بشیم و اون میرفت به سمت آدما و ضلمتشون - ما از هوای جنگل و درختا لذت می بردیم اون از بلندی ساختمونا و رنگهای عجیب که تا حالا ندیده بود - ما تصادف کردیمو با ماشین رفتیم ته دره ولی اون پشت کامپیوترش نشسته بودو داشت تایپ میکرد.

زندگی تکراریست حقیقی از شروعی آغاز میشه و ممکنه پایانی هم نداشته باشه و به تکراری مکرر ختم بشه از شیرینی یه بستنی تا تشنگی بعد از لذت بردن از سردی و شیرین بودن اون از روشنایی روز تا تاریکی شب از بوجود اوردن چیز جدیدی تا تکراری شدن اون از رسیدن تا جدایی همه و همه تکراریه که باز به تکرار ختم میشه و ازهمه تکراری تر اینه که من و تو از تکراری بودن این زندگی آگاهیم و پایان کاری که میکنیم و تا ته تهش میدونیم - میدونیم اگه بستنی بخوریم تشنمون میشه اگه الان گریه میکنیم میدونیم فردا می خندیم وتنها کاری که یاد گرفتیم اینه که هروقت بستنی می خریم آب هم میخریم اگه میخوایم بخندیم قبلش دستمال سفید آماده میکنیم که فردا اشکامونو که پاک میکنیم چشامون خراب نشن -آره همش تکراره آخه احمق مگه چند تا رنگ میبینی چند جور حس داری یا سردی یا گرم یا میخندی یا گریه میکنی قبول کن میدونم نمیتونی قبول کنی ولی من دارم اینو بهت میگم که زندگی تکراره ولی تو باید انقدر تکراری بشی که خدا هم بندازت دور بری تو خاک تا یه چیز دیگه بوجود بیاد و این تکرار دوباره تکرار بشه راستی منم بخاطر یه چیز تکراری بوجود اومدم؟ شاید اومدم که بگم همش تکراره و برم.......

سلام باید بنویسم که کسی بخونه و حال کنه ولی من چه طوری حال کنم

    پسر بچه ای که بر خلاف همه پسر بچه ها اعتراف به کوچیک بودنش میکرد هنوز روی یه جای خاکی دنبال ستاره کوچولویی می گشت تو کوچه های خاکیش که بعضی موقع ها سرد میشد گرم میشد داغ میشد خیس میشد پسرک دیگه برید خسته از این همه تغییر دیگه داشت عادت میکرد که باید عادت کنه یه روز بهاری از خواب بیدار شد همه چیز تغییر کرده بود هوای داغ دیگه داغ نبود گلها بو نداشتند ولی زیبا تر شده بودند آدماش همه بزرگ شده بودند اون خیلی کوچیک تر شده بود آدما چند تا کلمه بیشتر بلد نبودند فقط همونا رو تکرار میکردند پسرک تنها تر شده بود ستاره ها بقدری بزرگ شده بودند که نه آسمون معلوم بود نه ستاره ها پسرک هر روز که بیدار مشد متوجه تغییرات جدیدی مشد مدتی از آدما فاصله گرفت ولی قلب آدما هر روز سیاه تر میشد و ستاره ها بزرگتر که حتی خورشید دیگه معلوم نمیشد حتی رنگ ها هم فرق کرده بود آدما خودشون رنگهارو میساختند رنگها هم مرده بودند پسرک هر شب گریان به خونش می اومدو اقدر گریه می کرد تا خوابش ببره این کار برای اون هم عادت شد هر روز با دلی شکسته چسمانی گریان قلبی که تا مرز سیاهی میرفت و برمیگشت یه روز پسرک از خواب بیدار شد همه چیز درست شده بود پسرک
دیگه احساس کوچیکی نمیکرد همه چیز رو به شکل مسخره ای دوست داشت پسرک ستاره ای هم دیگه عادت کرده بود دیگه خسته نبود همیشه می خندید از گلها های بی بو و بیرنگ لذت میبرد انقدر در اعماق یه جای خاکی فرو رفت که تا آخر عمرش یه ستاره ام ندید چون عادت کره بود عادت عادت تو هم سعی کن عادت کنی وگرنه.........

هر چیزی که خیلی با ارزشه برای بدست اوردنش خیلی باید زجر بکشی برای رسیدن به عشق که خیلی ارزشمنده باید چیکارکنیم.

ولی نمیدونم چرا من فقط میخوام که زجر بکشم خسته بشم رسوا بشم شاید بخاطره اینه  که دنباله بهونه ای برای گریه کردنم

چرا همه عشقمونو گم کردیم آخه خجالت نمیکشی میگی من دنباله جفت  خودم میگردم که بعد با تمام مراحل مسخرمون بهش برسیم بعد خودمونو با چشمای  خستش مشغول کنیم بعد از چند سال بفهمیم این چشما ماله یه آدمه ماله یه انسانه اونم میگرده اونم خسته شده چشمای اونم تاریکه بگرد دنبال نور که تو رو روشنت کنه کاری کنه که سبز بشی دیگه خسته نشی بکن جدا شو فراموش کن برو سری وقتت خیلی کمه

                          دیوانه باش اگر عاقل باشی نمیرسی    

سلام . پسری که زندگی مسخره اش رو دوست داره هنوز هست  هنوز دنبال ستارشه فکر نکنید خسته شده نه اون مسخره تر از این حرفاست  میدونید مسخره برای من یعنی : آخره محبت آخر جریان آخر عشق آخر پشتکار یعنی  چیزی که بخاطرش هستم ستاره من زندگی ستاره ای مو دوست دارم-

عشق در نگاه اول

هردو بر اين باورند

که حسی ناگهانی آنها را به هم پيوند داده

چنين اطمينانی زيباست

اما ترديد زيباتر است...

چون قبلا همديگر را نميشناختند

گمان ميبرند هرگز چيزی ميان آنها نبوده

اما ... نظر خيابان ها پله ها راهروهايی که آن دو می توانستند

از سالها پيش از کنار هم گذشته باشند در اين باره چيست؟!

يک صدای اشتباه گرفتيد از پشت تلفن شايد هر دو يک خواب را ديده باشند

شايد در شبی هر دو به ستاره ها نگاه ميکردند وبه ستاره ی خودشون فکر ميکردند.

 

 

یه پسر بود که همیشه روی زمین راه میرفت از تو خیابونا پیاده رو ها خسته شده بود از تنهایی

چون خیلی کوچیک بود اندازه ستاره ها پسرک هر شب میخوابید رو به آسمون ستاره هارو نگاه

 میکرد یه روزاز خدا خواست که یدونه از اون ستاره هارو بهش بده خدا بهش داد یه ستاره

 قشنگ بزرگ ستاره گفت من فقط شب ها میام روی زمین اگه میخوای بیای پیش من باید بیای

 آسمون پسرک خیابوناشو فروخت پیاده روهای کوچیکشو ول کرد کفشهاشو فروخت و رفت

 آسمون پیش ستاره و آسمونی شد ولی ستاره هرشب برای زمینیا چشمک میزد چون کارش این

 بود که کم کم پسرکو ترکش کرد پسرک معلق تو آسمونا دیگه حتی شبا هم ستارشو ندید پسرک تو

 این آسمون بزرگ که مال ستاره ها بود حیرون مونده بود از خدا خواست که برگرده زمین

خدا گفت تو که زمینتو فروختی جایی نداری رفت پیش ستاره با گریه گفت منو زمینمو میخوام

ستاره فقط به اون خندید بلند بلند بعدشم با صدای خنده ستاره پسرک مرد تو آسمونا پیش همه ستاره

ها . بعد از مرگ ستاره ها هیچ کس به حالش گریه نکرد چون هیچ کسی اونو دوست نداشت حتی

ستاره نه ستاره ها .

و فکر کن که چه تنهاست اگر که ماهی کوچک

                             دچار آبی دريای  بيکران باشد

 نه وصل ممکن نيست

                                   هميشه فاصله ای هست

 دچار بايد بود وگرنه زمزمه حيرت ميان دو حرف حرام خواهد شد 

                                  و عشق صدای فاصله هاست

                                                                                  سهراب سپهری

 

میخواهید بدونید من چی میگم صادقانه هر چی ته دلمه میخوام بگم گوش کنید تا اینکه دل من آروم بگیره

من شنیدم که قبل از اینکه ما ها بدنیا بیایم روح های ما تو یه دنیای دیگه باهم بودند که بعد این روحهای ما وارد

 جسم هایی خاکی شدند یه عالم نیازو محدودیت...

من دلم میخواد هممون باهم مثل اون موقع ها زندگی کنیم کنار هم همیشه پیش هم

اما.....

یکسری محدودیت داریم مثل ازدواج-- محرمیت--پدرو مادر که نگرانه....

اگه میشد چقدر خوب بود میدونید دیگه مگه کسی احساس تنهایی میکرد

حالم داره بهم میخوره از این دنیا عاشق دلامونو نگاه کن همش هوس و هوس باز بعدم اسمشو میزارن عاشقی

حرف حسابم همینه حالا هر کی با من موافقه نظر بزاره که بدونم همنظر برای من وجود داره شاید بتونیم باهم

این دنیارو تبدیل کنیم به اون چیزی که میخوایم .

 

من دیگه نمینویسم چون حالم بهم میخوره از این دنیا به امید اینکه ما هم مثل ستاره های آسمون با هم باشیمو

 برای اهالی زمین چشمک بزنیم.

تو ميگی گريه نکن آخه بابا ميشه مگه .

يادت هست اون موقع ها که تو بهشت بوديم من که خيلی خوب يادم مياد وقتی خدا مجسمه های

گلی ساخته بود اين مجسمه ها را نور باران کرد و ما شديم انسان آدم

دلی پر نور قلبی سپيد بالهايی بلند پرواز بعد خواست که ما را زمينی کند اينقدر لطيف بوديم که

خاک نمی توانست ما را ببيند و فورا ترک خورد و تکه تکه شد.

بعد کمکم زمينی شديم قلب سپيد؟؟؟ بال های بلند پرواز؟؟؟ روحی پر نور؟؟؟

همه اينها تيره شدند روز به روز تيره تر سياه سياه تر تنها چيزی که برای من از اون پاکی و

نورانيتم باقی مونده اشک هايی به رنگ آب است که از چشمان سياهم می آيد

راستی چند وقتی ميشه که اشکهايم شور شده اينقدر گريه می کنم تا ديگه اشک هايم سياه نشن

من ميخوام همش گريه کنم ولی ميترسم که اشک هام تموم بشن اشکها تموم ميشن؟؟

حالا بازم به من ميگی گريه نکن تازه می خوام زير بارونم برم خيس خيس بشم چی ميگی

گريه کنان پيش تو می آيم تو گفتی پسرکم چه می خواهی

گفتم ستاره يک مشت ستاره نسيبم کردی

گفتم اين ستاره ها که چشمک نميزنن

گفتی چرا در سکوت شب نگاهشان کن

ستاره ها رو در شب ديدم فرياد زدم . مردم . مردم مرگم فرا رسيد

آخه من بی ستاره ام

نميدونستی...

تو میگی بنویس از آدما از آسمون از رنگ اه ه ه ولش کنید خسته شدم بزارین کمی صادق باشم اصلا کی به من میگه باورتون می شه هیچ کی با من حرف نمیزنهدوستانم که نوشته هامو میدونم میخونید فلورا.. سعید..و... ماها چی میخوایم چیکار کنیم ماها زنده ایم تقدیرم اینجوری بوده ماها با هم باشیم من از زندگیم خسته شدم به خدا نمی خوام ادای شاعرارو درارم ولی چی می شد همه چیز پاک بود دوستی هامون نگاهامون به همدیگه من خیلی خسته ام شایدم خیلی دیوونه می خوام انقدر داد بزنم تا بازم بارون بیاد برم تو خیابونا مثل دیوونه هاشم اگه هیچکی نباشه داد بزنم بابا سرنوشت ماها چیه چرا من الان باید براتون خیلی راحت بشینم بنویسم یکی تو خیابونا دنبال جای خوابیدن باشه که یه کمی از جای دیروزش امن تر باشه چرا من باید راحت بخوابم و خوابم نبره اصلا هم نخوام بهش فکر کنم بازم یادم بیادو با اون بخوابم

به کجا میریم ما تا کجا میریم ما چقدر می خوایم ماها بخوابیم راستی من خیلی وقته ستاره هارو نگاه نکردم کاش میشد هممون با هم جمع میشدیمو کنار هم ستاره هارو نیگاه میکردیم شاید شما ها ستاره منو پیدا میکردید اصلا ستاره دارم تو چی می گی ای ای دعا کنید برای من نه برای ستاره ها.................

تو میگی آروم باش منطقی فکر کن درساتو بخون دکتری مهندسی بعد که بزرگ تر شدی ماشین می خری خونه می خری زن می گیری
صبر کن بقیشو خودم می گم مثل حیوونا بعدشم میمیری بقیشم کاری نداری
یه عمر کثیف بودی  واسه خودت لجن خریدی لجن گرفتی باهاش زندگی میکنی بعدشم میمیری
تو اصلا می دونی عشق چیه میدونی با عشق زندگی کردن با عاشقونه زندگی کردن فرق میکنه
میدونی یاد چشماش چه کیفی داره ما هممون به لجنزار نمی ریم ما دنیای دیگه ای می خوایم دنیای آدمای صادق
آدمایی که تا آخر همون طوری که میدونیشون باشن ما گوشه های عشقو چشیدیم تا حالا هم بهمون یاد ندادن
 اینو خودمون فهمیدیم بدون عشق زندگی کردن یعنی مثل همه بودن بابا ما یه کمی فرق میکنیم
بابا ما بیشتر میفهمیم عاشق شدن خیلی فرق میکنه با این که مامانت یه آدرس گیر بیاره تو بری اونو بخریش از
با مامانش اگه خیلی گرون بود چونه بزنی وگرنه   نه اگه نشد که نشد اگه شدم برین عقد بخونین بعدشم با هم چه عسل ها که تو دهن هم نزاریم
چه حرفا که نزنیم بابا چیز دیگست اگه شما میدونین چیه به من یاد بدین دعا کنین آسمونی شیم
تا بتونیم حداقل تو آسمونا زندگی کنیم  راستی تو آسمونا واسه ما جا هست  شایددددددددددددددددددددددد
 

الان راحت میگم که عاشقی دروغ همش علکیه دروغی یا عشقی که سر آدمای کوچولو رو گرم میکنه و زاویه دید شونو کوچیک میکنه تا نتونن بزگ ببینن تانتونن به نور برسن عشق واقعی بین دو تا آدم دو تا موجود زنده خیلی مسخره است عشق از راه چشم ها از راه گوش واقعا ÷و چی محض عشق زمینی وقتی بین دو نفر حاکمه که یکی از آدما کور باشه اون یکی هم لال اون موقع شاید بشه گفت عاشقی اونم عشق زمینی وقتی عشق آسمونی هست چرا زمینی آسمون که بزگ تره آسمون که آبی تره چرا زمین زمین آسفالتی چرا عاشق شدن آسمونی خیلی سخته ولی اگه هر کی آسمون بگیره دیگه زمین براش خیلی کوچیکه میره بالا تر بالا بالا دعا کنیم که بتونیم یه زره از آسمونی ها رو ما عاشق بشیم دوباره مثل اولش با هم باشیم کنار هم وای چی میشه ..........

تا کی ميخوای آسمونارو آسمون ببينی همش آبی کمرنگ تا کی ميخوای ادا در بياری

تا کی ميخوای آدم آهنی باشی تا کی ميخوای اينقدر مثل آدم آهنی اينقدر همش منطقی باشی کمی ديوونه شو راستی چند وقت پيش دخترکی ديدم با دامنی گل دار ولی خيلی تيره چرک کثيف ولی گل داشت . با باباش از بين زباله های آدم های زباله دنبال چيزی ميگشتند تا زباله نشن دخترک يک بطری آب معدنی خالی پيدا کرده بود

روی بطری عکس کوهی آبی بود دخترک اسرار ميکرد که من اينو ميخوام باباش ميگفت نه اه اه چی می گم من نميدونم شايد دخترک با دامن گل دار عاشق آبی بود .

عاشق شو نه ولی نشو اگه شدی عاشق بمون ولی اينو بدون عاشقی زيادی دروغه اينو از ته دلم نمی گم همينطوری گفتم گفته باشم . عاشقی يعنی هيچ وقت حرفاتو با هيچ کس نزنی چون هيچی ولش کن

فقط ميدونم اون بهانه ای که من يعنی زندگی من روح داشته باشه کثيف نشم

بازم می گم اينقدر گريه می کنم تا بتونم گريه کنم تا از کثافت و لجن پاک شم

می خوام سبز شم سبز.....................

 

 

چرا منو ميخوای خراب کنی زندگی مسخره من خيلی خوبه چرا نميذاری گريه کنم

من که خيلی راحت بخاطرت گريه می کنم  چقدر بايد باشم تا باشيم ديگه دارم خيلی خسته می شما بيا منو کمک کن .

به نظر من بی صداقتی خوبه ولی چرا ميخوای ادای آدمای صادقو دربياری اين خيلی بده وای ديوونم کردی تو حتی به من سر نميزنی .

اه  وای من چی ميگم ميدونين الان خيلی مريضم ديوونه شدم البته هميشه ديوونه ام اين مامانم ميگه

من ديگه از تاريکی نمی ترسم ولی از تاريکی نگاهت که ديگه نبينمت خيلی می ترسم من راجع به کی حرف ميزنم باورتون ميشه راجع به کسی حرف ميزنم که تا حالا نديدمش  ولی از ته وجودم دوستش دارم نمی دونم کيه ولی می دونه فرشته نجات منه که اگه بياد ستاره خاموش من تو آسمونا بدنيا مياد .

به اميد آسمون صاف ولی بارونی که منو زياد خيس نکنه اين شعر هم راجع به اون گفتم

 

من مثل سنگ ميشم تو مثل برف هستی

من شيشه ميشمو تو منو از پشت شيشه يه رنگ ديگه ميبينی

من سياه ميشمو تو به من برف سفيد هديه ميدی

من نميتونم گريه کنمو تو به من يه مشت بوی خوش اشک می دی

من آرزو دارم گريه کنم تو ميری تا من گريه کنم ولی منصرف شدم نمی خوام گريه کنم

برگرد جان فرشته ها برگرد اصلا تو رفتی نميدونم هستی اصلا ولی زود بيا

دعا ميکنم تا زود بيای بی تا ستاره من بدنيا بياد مردم از بی ستاره بودن

خجالت ميکشم از خدا بخوام تا تو بيای ولی بی بيا وای ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی  ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی  ی ی ی ی ی ی ی ی  ی يی  ی ی اتغق ذمتکئتهتدذنت

سلام يادتون مياد اون موقع ها که با هم بوديم همه پيش هم بوديم بدون حرفوهيچ

چيز ديگه ای اصلا با هم قهر نمیکرديم بعد خدا ما رو گرفتار اين مجسمه های خاکی کرد

مجسمه هايی با هزار نياز وما بوديم بدون نياز بعد گفت اگه شما تونستيد با اين مجسمه

های خاکی پر از نياز زندگی کنيد يه جايزه بزرگ بهتون ميدم  ميدونيد   ديگه   اسمش همون بهشته که دوباره هممون کنار هم باشيم بدون قهر ها و آشتی ها بدو ن بدی ها

 

حالا تو اين دنيا ما بايد بگرديم تا دوباره همديگرو ببينيم اگه ميبينيد که خيلی ها رو

 دوست داريم با اين که سن هامون بهم نميخوره اگه ميبينيد که برای رسيدن بهم

گريه ميکنيم بخاطر همونه آره عزيزان دوستان زمينی من بيين هممون با هم اين

مجسمه های خاکی رو بشکونيم زير پاهامون خوردش کنيم تا روحمون بزرگ بشه  تا

 از همه محدوديت ها همه ی نيازهامون رها شيم تا دوباره با هم باشيم نزاريم اين

نيازهامون ما هارو خفه کنه تا يکی مثل من بهتون بگه دوستان زمينی بزاريد همديگرو

 دوستان آسمونی صدا کنيم دوباره همه باهم همديگرو بغل کنيم و از ته دل مثل

 بچه گريه کنيم و داد بزنيم تا بشيم مثل خود خدا . مانند شاخه ای نباشيم که باد هر

 روز ما را از اين طرف پرتاب کنه اون طرف ها که گم بشيم قربان شما دوستان

 آسمانی حسين